İçeriğe geç
Kocaeli Üniversitesi Tiyatro Kulübü
Yazılar

Tiyatro ve Devrim

Düşünce

Adem Üner

Augusto Boal'ın "devrimin provası" sözünden yola çıkan bir yazı: kulüpte geçen yıllar, kurulan bağlar ve sessiz bir devrim üzerine.

“Tiyatro tek başına devrim yapmaz, ancak devrimin provasıdır.” Der Augusto Boal. Zannımca sahne ve perde üzerine söylenmiş en güzel sözlerden biridir. Çünkü tiyatro hiç bir zaman bir temsil veya sahne selamından ibaret değildir. Çok daha büyük bir misyonu vardır ve hep olacaktır. Bunun için biraz sürece bakmak gerekir. “Neden?”ve “Nasıl?” Soruları bu konuda bize yardımcı olacaktır. Neden bambaşka hayat yollarına sahip onlarca insan gecelerce uykusuzluğu, stresi, yorgunluğu ve bilimum birçok olumsuzluğu ortak bir hedef uğruna üstlenir. Nasıl bu insanlar sahne üzerinde benliğinden sıyrılıp, bir başka insan olmak uğruna aylarca emek gösterir. Bunu ifade etmek için kelimeler aciz kalacaktır, yaşamak gerekir ancak anlatmak için elimden geleni yapacağım. Kolektif bilinçten bahseder Durkheim, bir topluluğun ortak bir amaca inanması ve bu uğurda oluşan görünmez bir bağ. İşte burada mesele epey romantik oluyor. Çünkü savaştan dönen bir askerin hikayesi bir anda bir ömür sürecek dostluklara, en zor anında yanında olan insanlara, düştüğünde yanı başında elini uzatan insanlara dönüşüyor. Aslında bu süreç “bir anda” olmuyor. Süreç içerisinde birçok sorumluluk üstleniyor ve bunları hep birlikte yerine getiriyorsun. Aştığınız her zorluk birbirinize daha çok yaklaşmanızı sağlıyor. Artık bu soyut anlatıyı realize etme vakti geldi;

“Kocaeli Üniversitesi Tiyatro Kulübü” kulüp içerisinde her bir dönemin kendine göre güzellikleri vardır. Burası seni belki iyi bir oyuncu yapmaz, sonsuz tiyatro külliyatına tam anlamıyla hakim olmanı sağlamaz, ses beden kullanımında ustalaşmanı sağlamaz ama seni daha iyi bir avukat, doktor, mühendis, sosyal bilimci, iletişimci yapar. Hayatın boyunca birlikte olmak isteyeceğin dostlar kazandırır. Utanmamayı öğretir, yargılamaz, kendini keşfetmeni sağlar. Bütün bunlar olurken de nasıl olduğunu anlamazsın, olur ve biter. Geriye tebessümle anacağın onlarca anı kalır. Hepimiz eğitim dönemini güzel hatırlarız mesela. Haftada iki gün kar kış demeden izbe bir yerde basketbol oynamak için tasarlanmış bir salona gideriz. Bambaşka yerlerden gelmiş onlarca insan bir simülasyona dahil olur. Gerçek hayatın kuralları burada işlemez. Günlük hayatta insanların sana “deli” yaftası vuracağı eylemler burada alkışlanır. Yavaş yavaş sona gelirsin. Bu son yeni bir hikayenin başlangıcına evrilir, oyun ekibi olursun. Bir yönetmen bulursun kendine, yanlış anlaşılmasın bu yönetmende seninle birebir aynı yollardan geçmiştir. Öyle farklı bir yeri yoktur bu topluluk içerisinde. Sonra o seni bir rüyaya davet eder, zaman zaman bir kabusu andıran bu rüyadan uyanman yüzlerce insanın seni ayakta alkışladığı bir finalle son bulur.. sahne selamı. Bu öyle bir rüyadır ki hikayenin buradan binlerce kilometre uzakta, yüz yıl önce geçmiş olması bir önem arz etmez. Demiştik ya “Neden” ve “Nasıl” diye işte bu sorular bu sürecin sonunda anlam kazanır. Her yeni bir son seni yeni bir başlangıca götürür. Her biri içinde saklanan bambaşka gerçeklikleri açığa çıkarır. Aslında bu bir devrimdir, epey sessiz bir devrim. Bu karanlık dünyada, insanların bencilleştiği, yalnızlaştığı, yozlaştığı dünyada. Hala güzel olan bir şeylerin kaldığına inanmanı sağlayan bir devrim. Bu devrimin ateşi hiç sönmesin. Dilerim ki sizlerde burada ki hikayenizde çok güzel anılar biriktirirsiniz. Çok kez “iyi ki” barındıran hikayemin paydaşı olan tüm dostlarıma sonsuz teşekkürler. Var olsun tiyatro, hep olsun KOÜTİK. Sevgilerimle..